Uyku Sorunsalı !!

Yankı, Rota Virüsü yaşayana dek kitap ya da melek bebek kategorisine giren bir bebekti. Katı gıdada sorun yaşatmayan, kendi kendine uyuyan, düzen seven bir bebekti. Ne zaman hastalandı, bütün huyu suyu değişti. Yemekleri redettemeye başladı. Uyku ise tam bir sorunsala dönüştü. Sadece anne memesinde, pişpişlenip, kucakta sallanarak uyumaya başladı. Üstelik bu şekilde bile uykuya dalması en az 45 dk , en çoksa  1saat 15 yı bulur olmuştu. Yaklaşık 4 aydır da bu şekilde devam ediyoruz.

Dünkü rutin doktor kontrolümüzde, artık memeyi bırakabileceğine dair konuşunca, bugün hem meme, hem de uyku problemini çözmeye karar verdim. Bunlar çözüldüğünde de iştah yani yeme probleminin de kendiliğinden çözüleceğini umut ediyorum.

Yaklaşık 2 ay önce, yani Yankı 13 aylıkken  1 kere tüm gün meme bırakma denemesinde bulunmuş, gece hem ben hem Yankı ağlayarak meme vermeye başlamıştım. Yani daha ben hazır değildim ki, bebeğimi bu duruma hazırlayayım.

Ancak artık bebeğim 15 aylık ve ben de kendimi hazır hissediyorum. Yankı'nın iştah probleminin memeye güvenesinden kaynakladığını net olarak biliyorum. Keza uyku probleminin de öyle...

Bu nedenle artık keseceğim. Kararlıyım.. En önemlisi HAZIRIM...

Hazır memeden kesmeyi öğrenirken, kendi kendine de uyumayı öğrenebileceğini düşünüyorum. Çünkü kucağımda olunca meme istiyor. Yatağında olursa ancak memesiz uyuyabilir. Bu durumda biraz yatır/kaldır, biraz azim ile bu işi çözeceğimizi düşünüyorum.

Biraz önce ya Bismillah deyip start verdim;

17:45 de yatağına götürüp bıraktım. Burada uyumasını istediğimi usul usul söyledim. İlk önce ne olduğunu anlamadı ve ayağa kalktı. Tekrar yatağın dışına alıp, burası senin yatağın ve sen burada ee yapacaksın Yankıcım deyip yatırıp çıktım. Ağlamaya başladı. Biraz bekledim 2-3 dk kadar. Sonra yan odadan seslendim, hadi ee yap bakalım Yankıcım diye.. Daha da bir bağırarak ağlamaya başladı. Yanına gittim. Yatağında ayakta duruyor ve ağlıyordu. Tüm oyuncaklarını birbirine katmıştı. İlk önce kucağıma aldım. Sonra oyuncakları yere koydum. Daha sonra tekrar ee yapacaksın bebeğim deyip yine bıraktım. Direkt bağıra bağıra ağlamaya başladı. Şişşt falan dedikçe basbas bağırıyordu. Tekrar kucağıma aldım. Ağlamaktan akan burnunu, gözyaşlarını, terini peçete ile silip tekrar aynı sözcükleri söyleyip odadan çıktım.

Bağıra çağıra ağlamaya devam ediyordu. Yan odadan seslandim; Hadi bebeğim ee yap bakalım.. Yine öfkeli ve ağlıyor. Biraz bekleyip 6-7 dk kadar sonra yanına gittim. Yine ayakta bekliyor ve ağlıyor. Kucağıma aldım. Sümük, ter silme olayından sonra biraz su içirdim. Hadi bebeğim ee yapalım dedim ve kucağımda biraz yatırıp sakinleştirip yatağına bıraktım. Bıraktığım an kendini sopa yutmuş gibi geriyor, yatmak istemiyor ve bağırarak ağlıyordu. Tekrar kucağıma aldım pişşş pişşş  falan deyip sakinleştirip, öperek yatağına koydum. Odadan çıktım.

Ağlamaya devam etti bir süre daha. Saat 18:15 civarı son kez odaya girdim. Bu sefer uyuyana kadar çıkmayacaktım. Çünkü bu 4. girişim. Artık hem yoruldu, hem yıprandı. Yine yukarıdaki rutinlerden sonra kucağımda sakinleştirip yatağına bırtaktım. Sanırım çok yorulmuş olmalı ki bu sefer kalkmaya çalışmadı. Ben de yattığı yerde ee dedim, yan yattığı için sırtını sıvazladım. Yorgun olarak yatmaya devam etti. Gözleri bir kapanıp bir açılıyordu. Uyuymak üzere olduğunun sinyallerini veriyordu. Ama birden hiç uykusu yok gibi, ayık gibi dönüp bana hımımı hımım diyerek, sorar gibi bir şeyler demeye başlıyordu. Ben de hadi bakalım ee deyince gözünü kapatıp bir süre durup yine gözünü açıp aynı rutini 3-4 kez yapıp uykuya daldı.

45 dk nın sonunda, memesiz, kendi yatağında uyudu. Belki tam Tracy Hogg yöntemi olmadı. Sonuçta ben yanındaydım ve sırtını sürekli sıvazladım. Ama bu benim bebeğime göre uyarlanmış hali oldu.

İlk deneme için sonuçtan memnunum. Umarım başarılı olurum. Ancak çok kararlıyım bilesin günlük.

Buradan 15 aylık bir bebek nasıl kendi kendine uyutulur. Yoksa uyutulamaz mı? Memeden kesilir mi? Gün gün göreceğiz sayın seyirci :)

Ayısına sarılıp, uykuya dalan Yankı bebesi :)

Hamiş; Yüzündeki morluğun ve uyku hikâyemizin devamı yarına...